हेडलाईन

बुद्धभूमिमा हिन्दू रामकथा प्रवचन रोक्न घेदुङको माग         शेर्पा किदुग रोमानियाको दोस्रो अधिवेशन सम्पन्न         रोमानियामा पहिलोपटक सोनाम ल्होछार (तावार ल्हो) भव्य र सभ्य रुपमा सम्पन्न         तामाङ समाज पोर्तुगलले विविध कार्यक्रम गरी मनायाे सोनाम ल्होसार !         डेनमार्कमा सोनाम ल्होछार २८५९ मनाउनको साथै नयाँ कार्य समिति गठन         नेपाल तामाङ घेदुङ इजरायल         क्यानाडामा सोनाम ल्होछार २८५९ भव्य रुपमा सम्पन्न         सोनाम ल्होछार २८५९ तावार ल्हो टुँडिखेलमा ३ दिन मनाइने         पृथ्वी जयन्ती र राष्ट्रिय एकता दिवस         रोमानियामा तामाङ घेदुङ गठन, सोनाम ल्होछार मनाउने तयारी         नेपाली राष्ट्रिय पर्व सोनाम ल्होछार र तामाङ जाती         डम्फू र तामाङ भेषभूषा अंकित हुलाक टिकट प्रकाशित         प्रवासमा सोनाम ल्होछार २८५९ कहाँ कहाँ मनाउदै र को को कलाकार सहभागी हुदै         जापानको विभिन्न शहरमा सोनाम ल्होछार २८५९ मनाउदै         स्विट्ज़रलैन्डमा सोनाम ल्होछार २८५९ भव्यताको साथ मनाउदै        

विदेशी भूमि : एक्स–गर्लफ्रेण्ड…

माया प्रेम भनेको चुइगम जस्तै हो भन्छन् सुरुमा मिठो चपाउदै जादा स्वाद न व्यादको । तर मेरो जीवनमा मायाको मिठो स्वाद भन्दा केही बस्न सकेन । मायाले दिएको पिडा पनि मेरो लागि गुलियो जेरी जस्तै भएको थियो । कुरा स्नातक पढ्ने बेला तिरको हो । स्नातकको पढाइ सकेर काठमाडौँमा भौतारिएर हिडिरहेको थिए, घरबाट फोन आयो, ‘छोरा अब त विवाह गर्नुपर्छ ।’

ब्राह्मण परिवारको भएकाले पनि बुबाआमाको सोचाइ मिल्ने जातकै केटी विवाह गर्दिए हुन्थ्यो भन्ने थियो । काठमाडौँ बसेर पढ्न थालेको गरिब ५ वर्ष हुन लागिसकेको थियो । घरपरिवारको इच्छा के थियो, थाहा भएन । तर मैले जागिरे जीवन बिताउँदै बिताइनँ । मध्यमस्तरको परिवारको छोरा भएकाले पनि होला त्यसको आवश्यकता महसुस गर्नुपरेन । मनमा एउटा जागिर खान पाए घरमा पैसा माग्नुपर्ने थिएन भन्ने चाहिँ लागिरहेको हुन्थ्यो । सोही होडमा भेट भएको थियो, इन्दू थापा (नाम परिवर्तन) सँग ।

इन्दू क्षत्री परिवारकी थिइन्, म कट्टर बाहुन परिवारको । हामीबीचको भेट बारम्बार बाक्लिँदै गएको थियो । भेट मात्र होइन, सम्बन्ध पनि बाक्लिँदै गएको थियो । सुरुमा साथीको रुपमा भेटिएका हामी जीवनसाथीको कल्पना सम्म गर्न थालेका थियौँ । एउटै कार्यालयमा काम गर्दागर्दै उनको अर्कै एनजिओमा नाम निस्केको थियो । उसको राम्रो जागिर भएको खुशी एकातिर थियो भने अब छुट्टीनु पर्छ भन्ने कुराले दिएको पिडाबोध अर्को तिर थियो ।

हामी भौतिक रुपले छुट्टिनुपर्ने अवस्था सृजना भयो । त्यति नै बेला घरबाट विवाहसँगै विदेशको लागि प्रेसर आइरहेको थियो । यता इन्दू विदेश जानुको विरोधी भएर निस्किएकी थिइन् । म दुई ढुङ्गाको बीचको तरुलजस्तो भएको थिएँ । एकातिर परिवार र अर्कोतिर प्रेमिका । उनले न विवाहको लागि नै सकारात्मक कुरा गर्थिन्, न त विदेशका लागि । घरबाट प्रेसर आउने क्रम रोकिएको थिएन । सोही समयमा उनले कडा जवाफ पठाइन्, ‘यदि विवाह वा विदेशका लागि हतारो छ भने गर्दा हुन्छ ।’

उनलाई कति धेरै सम्झाउने कोसिस गरेँ, तर उनले मान्दै मानिननु । पछि त फोन उठाउन समेत छाडिन् । उनी त्यो समयमा प्लस टु सकेर ब्याचलर पढ्ने तयारीमा थिइन् । हुन त उनले आफ्नो अपरिपक्वतालाई बुझेर पनि सो निर्णय गरेकी हुन सक्छिन् । म भने ३ वर्ष थप उनको पर्खाइमा बसेँ । उनको मन ढुङ्गाजस्तो बनेर निस्कियो । उनी म र मेरो मायाप्रति फर्किँदै फर्किनन् त्यसपछि । 

कोरियाका लागि स्टडी भिसा लागिसकेको थियो मेरो । उनकी आमालाई समेत फोन गरेँ तर उनीसँग सम्पर्क हुनै सकेन ।

मेरो घर परिवारबाट विवाहको फिक्स भइसकेको थियो, तर मेरो मनले फिक्स गर्न सकिरहेकको थिएन । एकचोटि इन्दूसँग कुरा गर्न पाए मात्र हुन्थ्यो भन्ने सोच मेरो थियो । तर उनको फेसबुकमा म ब्लक लिष्टमा थिए, नम्बर चेन्ज भइसकेको थियो । उनको साथीबाट खबर पाउथे उनी धेरै प्रगति भइसकेको छ । ३ वर्षसम्म सम्पर्क गर्न खोजेको उनलाई मेरो ३ दिनले के सामथ्र्य राख्थ्यो ! र पनि कोसिसमा नै थिएँ ।

उनको अगाडि नमज्जाले पछारिएँ म । जीवनमा कहिले पनि हरेस नखाएको मैले एकैपटक हरेस खाएँ । जीवनमा कैयौँ यात्रा गरेको मैले कहिल्यै लडेको याद छैन । तर एकैपटक ठूलो भीरबाट लडेको फिल भएको थियो । सम्पूर्ण परिवार विवाहको रमझममा तामझामका साथ लागिरहँदा मेरो रोदन कसैले देख्ने कुरै भएन । 

बुबा खुसी हुनुहुन्थ्यो, छोरोले परिवारकै रोजाइकी केटी बिहे गर्यो भनेर । सबै आफन्त खुसी हुँदा त्यतिबेला मलाई लाग्यो– संसारको सबैभन्दा दुखी मान्छे मै होला । विवाह धुमधामका साथ पूरा भयो । सबैजना खुसी थिए । मेरी श्रीमती पनि खुसी देखिइन् । अब त उनको खुसीकै लागि भए पनि मैले खुसी बन्नुपर्छ भन्ने मानसिकताले पोल्यो । खुुसी हुन खोजेँ, भित्र रोएको भए पनि बाहिर हाँसीखुसी देखिएँ ।

विवाह पूरा भएको पाँचौ दिन, मेरो मोबाइलमा अपरिचित नम्बरबाट फोन आयो । श्रीमती र म ससुरालीबाट फर्कँदै थियौँ । म गाडीको टिकट लिनलाई हिडिरहेको थिएँ । ‘हेलो’ भन्नासाथ उताबाट आवाज आयो, ‘आभाष ! कता हो ?’ ३ वर्षदेखि सुन्न चाहेको आवाज थियो, त्यो । तर त्यतिबेला बेमौसमी तितेकरेलाझैँ तितो लाग्यो ।

‘चिन्यौ ? म इन्दू ।’ उनले त्यति भन्नेबित्तिकै मलाई यताबाट चिच्याई–चिच्याई भन्न मन थियो, जिउँदो मारेर पुगेन ? फेरि केका लागि फोन गर्याै ?’ तर म मा पनि त्यति साह्रो हिम्मत कहाँ थियो र ? 

उनी भन्दै थिइन्, ‘मैले तिमीले देखेको सपना पूरा गरेर नै छाडेँ । म अब १ महिनापछि कोरिया जाँदै छु, तिमी मसँग जान्छौ नि ?’ यति सुन्दा मेरा आँखा रसाएर आए । २०७२ सालको भूकम्प पुनः मेरो मनलाई मात्र भग्नावशेष बनाउनेगरी आएजस्तो महसुस भयो ।

मुटु दह्रो बनाएरै भए पनि जवाफ फर्काएँ, ‘इन्दू मैले बिहे गरे । आज ५ दिन मात्र भयो । मेरो पनि कोरियाको भिसा लागिसकेको छ । मेरो यति जवाफ सुन्नासाथ उताबाट फोन काटियो ।

दिन बिते, हप्ता बिते । महिना बित्न केही समय लागेन । ससुरालीबाट फर्किँदा आएको त्यो अपरिचित नम्बरको फोन फेरि दोहोरिएर आउँछ कि भन्ने सोचेको थिएँ । तर त्यो पनि कहिल्यै आएन । मेरो कोरिया जाने दिन आयो । त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा बिदाइको लागि आफन्तसँगै मेरी श्रीमती पनि पुगिन् । विदेश जाने जमात ठूलै थियो । कति परिचित र कति अपरिचित । आँखा डुल्दै जाँदा एउटा परिचित अनुहारमा गएर आँखा पुनः टक्क अडिए । सम्झना रहिछे, हामी पहिला सँगै काम गरेका थियौँ । मलाई देखेपछि ऊ टाढाबाटै मुस्कुराउँदै आई ।

हालखबर सोधी । कुराकै शिलशिलामा मैले पनि सोध्न भ्याएँ, ‘कसलाई पुर्याउन आएको ?’ उसले अच्चमित हुँदै भनी, ‘ल थाहा छैन ? इन्दूको आजको फ्लाइट छ ।’ अब देखेँ भने पनि कर्के नजरले पनि हेर्दिनँ भन्ने मानसिकता आइसकेको मलाई । किनकिन एकचोटि टाढै बसेर भए पनि हेर्न मन लाग्यो । सोधँे, ‘कहाँ छिन् इन्दू ?’ सम्झनाले इन्दूलाई औँल्याइन् । परैबाट हेरेँ– नजिक जानको लागि मभित्र हिम्मत दरिलो भएको थिएन् ।

आँखा रातोरातो बनाएकी थिई इन्दूले । हल्का मोटाएकी रैछे मोरी । अब कतै भेट नहोस् भन्ने सोच्दै आफन्तलाई हात हल्लाएर मन भारी बनाउँदै विमानस्थलभित्र प्रवेश गरेँ । धन्न एउटै प्लेन परेनछ, मनमनै सोचेँ । फेरि अर्को मनले सोचेँ– म कस्तो मान्छे, कम्तीमा बोल्नु त पथ्र्यो । आफ्नै निर्णयको कारण छट्पटाउन थालेँ । मन–मनबीचको द्वन्द्वको कारण पेट पोल्नुसम्म पोल्यो ।

यही काठमाडौँको विशालबजारमा जाँदा त हराउछु भनी सोच्ने बिचरी यो विमानस्थलको झन्झट कसरी पार गर्छे होला इन्दूले ! सोच्दासोच्दै निदाएछु । १० घण्टाको हवाई यात्रापछि कोरिया पुगियो । तर रित्तो भएर । सँगै जाने साथीहरु पनि थिए, उनीहरु फोटो खिच्नतर्फ लागे । म भने एउटा बालकजस्तै बनेँ । साथीहरु सँगै होस्टेल पुगे । ३ दिनपछि कक्षा सुरु हुनेवाला थियो । पहिलो दिनको कक्षा समयमा नै जानुपर्छ भनेर केटाहरु तयार भए । म पछि छिट्टै गरेर हिडँे । कक्षामा धेरै नेपाली साथीहरु थिए । मन ढुक्क भयो । 

कोरिया आएको पनि एक महिना बित्यो । घरमा पनि राम्रै कुरा हुन्थ्यो । एउटा घायल मान्छे कोरियामा आएर फसेको छ भन्ने महसुस भयो । मेरो विवाहको खबर पाएपछि किन हो, इन्दूले कुनै माध्यम प्रयोग गरेर मलाई सम्झने कोसिस गरिन् । सायद उनले मेरो कमजोर मनोविज्ञानलाई बुझेकी पो थिइन् कि ?

एक दिन विगतको सम्झना आइरहेको थियो, त्यति नै बेला फेसबुकको नयाँ आइडी बनाएँ । थापा इन्दू भन्ने फेसबुकमा इक्वेस्ट पठाएँ । उताबाट एसेप्ट भयो । मन फुरुङ्ग भयो, मानौँ कि एउटा बालकले आमासँग मागेको कुरा पूरा भएको छ ।

‘हेलो’ उताबाटै म्यासेज आयो । कुराकानी सुरु भयो । उनी बस्ने शहर र मेरो दुरी १५ मिनेटको रैछ । छुट्टीको दिने भेट्ने कुरा भयो । ४ दिन बाँकी थियो छुट्टी आउन । तर मलाई त्यो समय ४ वर्ष भन्दा पनि लामो लाग्यो । भेट हुने अघिल्लो रातभर मनमा लाग्यो– आएपछि के भन्लिन् उनले ? देख्नेबित्तिकै अँगालोमा आउलिन् वा नमस्कार पो भन्ने हो कि ? एक्लै आउलिन् कि साथीसँग ? रात छट्पटीमा नै बित्यो । बिहान भयो । नुहाइधुवाई सकेर उनलाई फोन हानेँ । उनी पनि तयार भइसकेकी रहेछिन् । 

म लागेँ इन्दू बस्ने शहरतिर । जाँदै गर्दा फेसबुक खोलेँ । खासमा श्रीमतीलाई आज अनलाइन आउन नपाउने जानकारी गराउनको लागि । म्यासेन्जर खोल्न खोजेको थिएँ, भुलवश फेसबुक खोलिएछ । ‘इन्दू थापा अपडेट हर स्टाटस’ भन्ने देखायो । एक शब्द नछुट्टाएर पढेँ । लेखेकी थिइन्– ‘असम्भव सपनालाई भेट्न जाँदै छु, त्यो पनि रित्तो भएर । भगवान हिम्मत देऊ ।’

मेरो मन झन पोल्न थाल्यो । नभन्दै १० मिनेटपछि उनको र मेरो भेट भयो । नेपालमा देखेको भन्दा दुब्लाएकी रहिछन् । कस्तो नसुहाएको ! मलाई देख्नेबित्तिकै मुस्कुराइन् । म पनि कोरिया आएको महिनादिनपछि आज पहिलोपल्ट मुस्कुराएँ । पार्कमा बसेर उनको विगत खोतलेँ । उनले मसँग टाढा हुँदाको विवशता सबै खोलिन् । मैले बिहे गर्नु भन्दा पहिले उनीसँग भेट्नलाई गरेको प्रयासको विषयमा जवाफ मागे । बिचरा ! उनलाई थाहा समेत रहेनछ, उनका आफन्तसँग भएका कुराका विषयमा ।

कमजोर मुटु हामी दुवैको थियो । सम्भावित आउने आँसु सम्झेर गोजीमा टिस्यू पेपर बोकेर गएको थिएँ । तर उनले त्यो परिस्थिति निम्तिन दिइनन् । सायद उनी पनि मजस्तै धेरै रोएर मन दरिलो बनाएर आएकी थिइन् होला ।

होस्टेलमा केटाहरुलाई एक्स्–गर्लफेण्डलाई भेट्न जान्छु भन्दा जिस्काउनुसम्म जिस्काएका थिए । तर उनलाई समयले धेरै व्यावहारिक बनाइसकेको रहेछ । उनको मन त्यो कोरियाको नदीभन्दा पनि फराकिलो भएर निस्कियो । लगभग पाँच घण्टा बितेछन् कुराकानीमै । उनले मनको बाँधलाई टुट्न दिइनन्, बोल्दा पनि बिझाउने हो कि भनेजसरी शब्द जोख्दै बोलिरहेकी थिइन् ।

समय घर्किन लागेकाले उनी ‘जाम्’ भन्दै उठिन् । र, भनिन्– ‘यो हाम्रो अन्तिम भेट हुनेछ ।’ 

मैले किन भन्ने प्रश्न गर्दा यति मात्र भनिन्, ‘मसँगको सामिप्यमा आफ्नी श्रीमतीसँगको दुरी बढ्यो भने एउटी नारीले ठूलो अन्याय भोग्नुपर्नेछ । म त्यो अन्याय गर्न चाहन्नँ । जति अरु मानिसको मानसिकता छ– विदेशमा एक्स–गर्लफ्रेण्ड भनेपछि सहयोग र सामिप्यको लागि नजिक हुन चाहन्छन् भन्छन् ।’ म छक्क पर्छु, उनमा त्यो कुभावना बिलकुल थिएन । उनमा हिनताबोध मात्र थियो । नारीत्व थियो ।

सातवर्षे कोरिया बसाईमा इन्दूसँग त्यसपछि कहिल्यै भेट भएन । फेसबुकमा पठाएको म्यासेजको रिप्लाई यत्ति आउथ्यो, ‘यो समयमा आफ्नी श्रीमतीलाई दिनुस् त, उनी कति खुसी हुन्छिन् बिचरी !’

कृष्णा कुमारी चौलागाई






शुभकामना

भर्खरै...

लोकप्रिय

रोचक खबर

अन्तर्राष्ट्रिय कलाकार मंच इजरायल शाखाको अध्यक्षमा युनिका गुरुङ चयन

तेलअविव - अन्तर्राष्ट्रिय कलाकार मंच इजरायल शाखाको १०औं वार्षिकोत्सव तथा साधारण सभा सम्पन्न भएको छ ।संस्थाका... बाँकी यता

tamang online / June 20, 2022

चलचित्र कबड्डि ४ यथाशिघ्र प्रदर्शन रोक्न माग गर्दै मुद्धा दर्ता

याम्बु - चलचित्र कबड्डि ४ यथाशिघ्र प्रदर्शन रोक्न माग गर्दै सिन्धुपाल्चोक जिल्ला, लिसन्खुपाखर गाउँपालिका... बाँकी यता

tamang online / June 13, 2022

 Photo Gallery

 Music videos

बिज्ञापनका लागि:
 [email protected]
लेख, रचना र समाचारका लागि:
 [email protected]
सामाजिक संजाल तर्फ:
सर्वाधिकार © 2012 - 2023: Tamang Online मा सार्बधिक सुरक्षित छ. | बिज्ञापन | सम्पर्क | हाम्रो बारेमा Designed by: GOJI Solution