हेडलाईन

इजरायलमा मणिपूजा प्रवचन कार्यक्रम हुदै         इजरायलमा मंगोलियन हार्ट लाईभ कन्सर्ट सम्पन्न,राजु लामालाई दोसाल्ला ओढाएर सम्मान         लोकप्रिय गायक राजु लामा सहित मंगोलियनहार्टका कलाकारहरु इजरायल आईपुगे         इजरायलमा महाकबि सिद्धीदास महाजूको १५५ औ जन्म जयन्तीको अबसरमा साहित्यिक कार्यक्रम हुदै         नेपाल तामाङ घेदुङ बहराईनको ५ औं अधिवेशनबाट अध्यक्षमा श्रवण बम्जन तामाङ चयन         भोजपुर सेवा समाज इजरायलको छैठौ साधारणसभाबाट अध्यक्षमा सुमिन पाख्रिन तामाङ चयन         इजरायलमा २८ औ विश्व आदिवासी दिवस भव्यताको साथ मनाउने         इजरायलमा हरितालिका तिज मेघा महोत्सव २०७९ सांस्कृतिक कार्यक्रम हुदै         नेपाल मगर संघ शाखा इजरायलको अध्यक्षमा सुर्य बहादुर राना मगर चयन         प्रवासी नेपाली मंच इजरायलको अध्यक्षतामा ज्योती शर्मा चयन         इजरायलमा मङ्गोलियन हार्ट ब्याण्ड सहित लाइभ कन्सर्ट हुदै         ह्योल्मो समाज इजरायलको १६ औं बार्षिकोत्सव तथा नवौं साधारण सभा हुदै         इजरायलमा गठबन्धन सरकार ढल्यो, लापिड कामचलाउ प्रधानमन्त्री बन्ने         नेपाल आदिवासी जनजाति महासंघ इजरायलको अध्यक्षमा नानीमाया योन्जन तामाङ चयन         मातृभाषाको विकल्पमा ऐच्छिक विषय गणित, कम्प्युटर राखिएकोमा हटाउन माग        

ठूलाकान्छा बाबुराम भट्टराई र कान्छा नेता रविन्द्र मिश्रका नाममा !

बरिष्ठ पत्रकार रविन्द्र मिश्रले आफ्नो पत्रकारिता पेशाको लामो अनुभव यात्रालाई बाईबाई गर्दै नेपालको राजनीतिमा होमिन पुगेका छन् । केही दिन अघि मात्र उनले पार्टीको नाम जुराउँदै ‘साझा पार्टी’ राखेका छन् । केही समय अगाडि पूर्वप्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईले नयाँ शक्ति नामक पार्टी खोलसकेका छन् ।

नेपाली समाजमा व्याक्तिले पार्टी खोल्नु कुनै नौलो कुरा होइन । नेपालमा राणा शासनविरुद्ध आवाज उठेपछि धेरै सहिद भए । यसको प्रतिफलस्वरुप नेपाली समाजबाट राणा शासनको अन्त्य पनि भयो । नेपाली जनताले स्वतन्त्रता पाए ।
त्यसपछि नेपाली समाजमा सर्वसाधरण जनता नेता हुने मौका पाए । र, पार्टी पनि खोल्ने क्रम शुरु भयो । २०१७ सालमा राजा महेन्द्रले राज्यसत्ता आफ्नो हातमा पारेर पञ्चायत व्यवस्था लागू गर्दासम्म नेपालमा धेरै नेताको जन्म भइसकेको थियो । राजाले भलै पञ्चायत व्यवस्थामा एकलौटी राज्य गरेपनि उनीसँग नेताको कमी थिएन । र, भूमिगत रुपमा अन्य नेता र पार्टीको जन्म हुदै गइरहेको थियो ।

२०४६ सालको जनआन्दोलन पश्चात त नेपालमा नेता जन्मिने क्रममा बाढी नै आयो । गाउँमा नेता, गल्लीमा नेता, नगरपालिकामा नेता, सहरमा नेता, चुनावको वेलामा त घर घरमा नेता यति मात्र कहाँ हो र संस्थामा नेता, संस्थानमा नेता, कर्मचारीमा नेता, कलेजमा नेता, भएभरका सबै ठाउँमा नेता जनता त कता हो कता । सबै नेता ।

नेतै नेताका बीचमा केही नेताहरु अल्पायुमा नै सहिद हुन पुगे । धेरै नेता बीच बाटो बाटै अर्को बाटो मोडिए । तर, अहिले पनि नेता कमी भने छैन । यी सवै नेताको भित्री चाहाना नेपाललाई समृद्धि नेपाल बनाउने हुनुपर्छ ।

सोझा सिधा नेपाली जनताले जो नेता हुन्छ, उसलाई एकपटक विश्वास गरेकै छन् । ०४६ सालमा भएको जनआन्दोलन पछि अव देशमा विकासको लहर आउँछ । विकासको परिवर्तनले देशलाई समृद्धितर्फ डोहर्‍याउँछ भन्ने प्रत्येक नेपालीको बुझाइ हो । नेपाली जनताका छोराछारीलाई देशको बागडोर सम्हालन जनताले कर्सीमा पुर्‍याएका पनि हुन् ।

पुजा ढकाल
फेरि ०५२ सालमा अर्का नेताको जन्म भयो । उनीहरुले यी नेताले तिमीहरुलाई केही गर्नेवाला छैनन् । वर्षौदेखि पिछडिएका, हेपिएका, चेपिएका, सवै जनताले एकछत्र राज्य अधिकार दिलाउनेछांै । हामीलाई विश्वास गर । नेपाललाई परिवर्तन गरेरै छाड्छौ । नेपाली जनताले फेरि एकपटक अर्को पार्टी र नेताको विश्वासमा परे । ती नेताका कारण अनाहकमा १६ हजार नेपालीले ज्यानको वलिदान दिनुपर्‍यो । २०६४ साल पछि नेपालले केही उपल्वधी पनि हासिल गर्‍यो । २४० वर्षसम्म एक तन्त्र रुपमा राज्य सत्ता सम्हालेको शाह वंशको पनि अन्त्य भयो ।

नेपालले संविधान पनि पायो, भलै संविधानको कार्यन्वयनको छाँटकाट नदेखिएको भए पनि । २००७ बाट ०७३ सालसम्म आइपुग्दा नेपालमा हजाराैं नेताको जन्म भइसकेको छ । अब सामान्य नेता र पार्टीको खाँचो नभए पनि जन्मिने क्रम भने रोकिएको छैन । एकपछि अर्का नेता र पार्टीलाई प्रयोग गरेर हेरौ न त भन्नेहरुले आफ्नो र आफ्ना छोराछोरीका कपाल फुलाइसकेका छन् ।

अब चुरो कुरो तिर लागौं ।
रविन्द्र मिश्रले भर्खरै औंलामा गन्न नसकिने पार्टीका बीचमा अर्को पार्टीलाई जन्म दिएका छन् । भट्टराईले संविधान जारी गरेपछि संविधान पूर्ण छैन र यसमा मेरो समर्थन पनि छैन भन्दै नयाँ शक्ति पार्टीलाई जन्म दिइसकेका छन् । यी दुई पार्टी अहिलेको अवधिसम्मका ताजा र जनताले प्रयोग नगरेका पार्टी हुन् । जसलाई नेपाली जनताले प्रयोग गर्ने मौकै पाएका छैनन् । भलै बाबुराम भट्टराईको कार्यकाल जनताले हेरिसकेका छन् ।

नेपाली जनतालाई पुनः अवसर जुरेको छ । अब यी दुई पार्टीलाई हेर्ने । पार्टी र नेतालाई हेर्न र चाख्न अभ्यस्त भइसकेका नेपाली जनतालाई यी दुई पार्टी र यसका मुख्य नेतालाई हेर्न कतिको रुचि राख्ने छन्, त्यो त आगामी चुनावले नै बताउला ।

अहिलेको नेपाली समाज चरम निराशा छ । युवा, जसले देशको मेरुदण्डका रुपमा काम गरेका छन् उनीहरु नेपालको राजनीतिबाट विरक्तिएका छन् । देशको विकासको प्रगतिको नाजुक अवस्थाले सबैलाई गिज्याइरहेको छ । देशमा भएका युवा विदेश पलायन भएका छन् । विदेशमा मृत्युको मुखबाट बच्दै रगत र पसीना बेचेर पठाएको रेमिट्यान्सले देश बचेको छ । सन् २०१५/१६ मा मात्र ६ सय ६५ विलियन नेपाली रुपैयाँ रेमिट्यान्सबाट भित्रिएको छ । यसरी भित्रिएको पैसा अनुत्पादक क्षेत्रमा हुने खर्चको आकँडा डरलाग्दो छ । यता देशले पूँजी गत खर्च गर्न नसकेर महत्वपूर्ण परियोजनाहरु निर्माण र सम्पन्न हुन सकेका छैनन् ।

नेपालको कुल वैदेशिक घाटा आर्थिक वर्ष ०७३/७४ को प्रथम ६ महिनामा अघिल्लो वर्षको तुलनामा करीव ५९ प्रतिशतले वृद्धि हुँदै ५ सय २ खर्ब ३७ अर्ब पुगेको छ । विदेशमा कमाएको केही रकम बोकेर विभिन्न सपना बुनेर आएको एक युवा नेपालमा लगानी मैत्री वातावरण नहुँदा पुनः वैदेशिक रोजगारीमा र्फकन वाध्य छ । देशमा भएका उद्योग धन्दा बढ्नुको सट्टा बन्द हुने क्रम बढ्दो छ ।

नाकाबन्दी ताका सबैका मुखमा झुण्डिएको आत्मनिर्भरको कुरा सेलाएर गएको छ । आयात प्रतिस्थापन गर्ने दीर्घकालीन योजना छैनन् ।

दुरदराजका गरिव जनतालाई अझै सरकार कहाँ छ पत्तो छैन । अहिले पनि पहाडका जनतालाई आफ्नै गाविसमा जान घण्टौंको पैदल यात्रा गर्नुपर्छ । पूर्वाधार विकासले उनीहरुलाई छुनै सकेको छैन ।

पढेलेखेका युवा विदेशमा निम्न स्तरको रोजगारी गर्न वाध्य छन् । पढ्नका लागि भनेर बर्षेनी हजारौं विद्यार्थी विदेश पलायन भइरहेका छन् । सन् २०१५/१६ मा मात्र ३२ हजार ८ सय ८९ विद्यार्थी पढ्नका लागि विदेश पलायन भए । जो ८/१० वर्ष नेपाल आउने छैनन् । वर्षेनी यसरी विदेश पढ्नका लागि जाने हजारांै विद्याथीसँगै अर्बौं रुपैयाँ बाहिरिएको छ ।

देशको पूर्वाधारको कुरा छाडेर शिक्षा र स्वास्थ्य क्षेत्रमा गरिने बजेट खर्चले यी क्षेत्रका सामान्य सुधार भन्दा माथि अझै उठ्न सकेको छैन । आज पनि गरिबका छोराछारी पढ्न नपाएर अर्काका घरमा जूठा भाडा माझ्न बाध्य छन् । सिटामोल र जीवनजल नपाएर मृत्युवरण गर्नुपर्ने तीतो सत्य हाम्रा सामु छ ।

महङ्गी, भ्रष्टचार, ठाउँमा मान्छे भए मात्रै कुरा बिक्ने, नभए अन्यायमा परेको परै हुने अवस्था छ । सिष्टममा देश चल्ने भन्दा पनि शक्ति र भागवण्डाका भरमा चलेको छ । सरकार जनताको समस्यामा भन्दा पनि सरकार टिकाउनमै व्यस्त छ ।

यी तमाम समस्यासँग जुधेको नेपाली समाजका बीचमा जन्मिएको साझा पार्टी र बाबुराम भट्टराईको नयाँ शक्तिको जन्मको औचित्य के हो ? रविन्द्र मिश्र र बाबुराम भट्टराईले किन पार्टी खोल्नु पर्‍यो ? के नेपालमा पार्टीहरुको कमी थियो ? नेताहरुको कमी थियो ? नयाँ पार्टी खोल्नुको मुख्य उद्देश्य के हो ? देशलाई सेफ ल्याडिङ गर्नर् कि आगोमा घ्यू थप्न ? वा पद र प्रतिष्ठाको लोभको लडाइ हो यो ?

नेपाली जनताले केका आधारमा विश्वास गर्ने यी दुई कान्छा पार्टीहरुलाई ? प्रजातान्त्रिक मुलुकमा पार्टी खोल्ने स्वतन्त्रता सबैलाई हुन्छ । तर, के यही स्वतन्त्रतालाई प्रयोग गरेर रविन्द्र मिश्र औषत नेपालीले खाने तलव भन्दा धेरै गुणा बढीको जागिर, सेवा सुविधा छाडेर राजनीतिमा होमिएका हुन् ? बाबुराम भट्टराईले माओवादी पार्टीको वरिष्ठ उपाध्यक्ष जस्तो शीर्ष पद छोडेर नयाँ पार्टीको स्थापना गरेका हुन् ? कि साच्चै नेपाललाई समृद्ध नेपाल बनाउने हिम्मत यी दुई नेताले गरेका हुन् ?

भनाइ र गराइ फरक फरक भएका दुईजिव्रे नेतालाई नेपाली जनताले धेरैपटक विश्वास गरिसकेका छन् । अब यी नयाँ पार्टी जन्माएका नेतालाई केका आधारमा जनताले विश्वास गर्ने ? प्रश्न छ । संशय पनि उत्तिकै छ ।

नेपालमा सबैभन्दा ठूलो समस्या भनेको लहै लहै र बहकाउ हो । बिहारमा नितीश कुमार र दिल्लीमा अरविन्द केजरीवालको उदय पश्चात नेपालमा पनि नयाँ पार्टीको आवश्यकता महशुस गरिएको हुनुपर्छ । भारतका केजरीवाल म्येगासेसे पुरस्कार विजेता एक दृढ इच्छाशक्ति भएका सामाजिक कार्यकर्ता, नेता हुन् । नितीश कुमारले विकासमात्रै एक लक्ष्य सम्झेका थिए । के नितीश कुमार र केजरीवालले आफ्ना जनताको मन जितेजस्तै नेपालका बाबुराम र रविन्द्र मिश्रले नेपाली जनताको मन जित्न सक्छन् ? वा आफ्नो पार्टीलाई बचाइराख्न कुर्सी र पदको लोभमा फसिरहन्छन् ? जुन अहिलेका पार्टी र नेतामा अक्सर देखिन्छ ।

अहिले नेपाली जनतालाई पुराना पार्टी र नेताजस्तै नयाँ नेता र पार्टी चाहिएको छैन । र, अहिले नेपालका लागि यस्ता नेता र पार्टीको आवश्यकता पनि छैन । हाम्रोजस्तो देशमा केही गर्नै सकिँदैन, जे गरे पनि हुँदैन, जति जोगी आए पनि कानै चिरेका भन्ने सर्वसाधारणको विरक्तिएको उखान र मनलाई टाल्ने अनि देशलाई साँच्चै समृद्धितर्फ लैजाने दुरदर्शी र हिम्मत भएको नेता चाहिएको छ । के यो गुण रविन्द्र र बाबुराममा छ ?

यदि नेतामा दृढ इच्छाशक्ति हुने र पद तथा कुर्सीको लोभ नहुने हो भने नेपाललाई आर्थिक समृद्धिमा डोर्‍याउन धेरै वर्ष लाग्ने पनि छैन । सिङ्गापुरका ली क्वान यूले ३० वर्षको अवधिमै ठूलो समृद्धि सिङ्गापुर आफ्ना जनतालाई सुम्पिएका थिए । आधुनिक देश विकासको नक्सा कोर्ने र आर्थिक छलाङ मार्न सिकाउने बाबुराम र अहिलेसम्म देशका ठूला ठालू नेतालाई औंला ठड्याउने पत्रकार रविन्द मिश्रले नेपाल र नेपाली जनतालाई राजनीतिक माध्यमबाट कहाँ पुर्‍याउने हुन् ? आफूलाई कहाँ उभ्याउने हुन् ? यो हेर्न बाँकी नै छ ।

यी तमाम समस्याका बीचमा सफल काम गर्न नसके यी पार्टी र व्यक्तिको औचित्य फेरि ‘जति जोगी आए पनि कानै चिरेका’ उखानमा समाप्त हुनेछ । र, यिनै जनताले बाबुरामलाई नै विकासको नक्सा कोर्न सिकाउन र मिश्रलाई अरुले औंला ठड्याउन धेरैबेर लाग्ने नै छैन ।

जनतामा मुख्य संशय यही छ कि कुवाको भ्यागुतो जति उफ्रे पनि कुवामै रहन्छ वा समृद्धिको सागरमा छलाङ मार्छ ?

 

लेखक – पूजा ढकाल






शुभकामना

भर्खरै...

लोकप्रिय

रोचक खबर

अन्तर्राष्ट्रिय कलाकार मंच इजरायल शाखाको अध्यक्षमा युनिका गुरुङ चयन

तेलअविव - अन्तर्राष्ट्रिय कलाकार मंच इजरायल शाखाको १०औं वार्षिकोत्सव तथा साधारण सभा सम्पन्न भएको छ ।संस्थाका... बाँकी यता

tamang online / June 20, 2022

चलचित्र कबड्डि ४ यथाशिघ्र प्रदर्शन रोक्न माग गर्दै मुद्धा दर्ता

याम्बु - चलचित्र कबड्डि ४ यथाशिघ्र प्रदर्शन रोक्न माग गर्दै सिन्धुपाल्चोक जिल्ला, लिसन्खुपाखर गाउँपालिका... बाँकी यता

tamang online / June 13, 2022

 Photo Gallery

 Music videos

बिज्ञापनका लागि:
 [email protected]
लेख, रचना र समाचारका लागि:
 [email protected]
सामाजिक संजाल तर्फ:
सर्वाधिकार © 2012 - 2022: Tamang Online मा सार्बधिक सुरक्षित छ. | बिज्ञापन | सम्पर्क | हाम्रो बारेमा Designed by: GOJI Solution